گي در فرهنگ و زبان فارسي «گي» و ساير استثنائات جنسي (به ويژه فتيشيسم و مازوخيسم) در ادبيات فارسي به وفور مشاهده شده و بعضاً از آن به عنوان تشبيهات عرفاني استفاده شده است اما هرگز به دليل آنرمال بودن آن به عنوان يك روش زندگي كلي و حتي يك اقليت پذيرفته شده در جامعه‌ي ما مورد قبول نبوده است. در فرهنگ فارسي و در مورد «عشق مرد به مرد» با اصطلاحاتي نظير بچه‌بازي، شاهدبازي، نظربازي، جمال‌پرستي، لواط، لواطه، اِغلام و برخي اصطلاحات عاميانه ديگر مواجه مي‌شويم. مفعول، اَمرَد، مأبون، شاهد، منظور، كودك، مخنث، نوخط، بي‌ريش، پسر، ساده، ساده‌رخ، غلام‌بچه، اُبنه‌اي، و ده‌ها واژه و كلمه‌ي عاميانه در اين مورد به گي‌هاي خواسته و ناخواسته اطلاق مي‌شود. هر كدام از اينها بار معنايي خاصي دارد و از شعرا و عرفا گرفته تا مردم عادي به مناسبت‌هاي مختلف آن را در كلام خود به كار برده‌اند كه برخي به دليل اصطلاح عرفاني خود داراي بار معناي مثبت بوده و هيچ ارتباطي با عمل جنسي ندارند و بسياري از آنها كه واژه‌هاي كوچه‌بازاري است در مقام تحقير و صفت تحقير به كار مي‌رود و هرگز به عنوان يك «هنجار» اجتماعي ميان ايرانيان پذيرفته نشده بلكه صفتي است بر تحقير و ناهنجاري افرادي خاص. و يا اعمالي نظير «بچه ‌بازي» يا Pedophilia كه علاوه بر يك بيماري جنسي در بسياري فرهنگ هاي جهان عملي مطرود شمرده شده چون به هر صورت نوعي تجاوز محسوب مي‌شود و گذشته از آن چون كودك اختياري نداشته و معصوم است عملي بسيار زشت‌تر از ساير افعال جنسي در اين رابطه است. همه اينها غير از بيمارهاي جنسي ديگر نظر ساديسم، مازوخيسم، ويوريسم، فتيشيسم يا در نوع مهوع آن نظير آميزش با حيوانات و حتي ميل به آميزش با مردگان و ساير ناهنجاري‌هاي رواني و جنسي است كه از فعل طبيعي جنسي خارج مي‌شوند. شاهدبازي نيز از اصطلاحات ويژه‌ي صوفيان است كه به پسران يا مردان زيباروي اطلاق مي‌كردند بدين معني كه گواه قدرت و لطف صنع آفريدگار جهانند و نزد آنان شائبه‌ي فعل جنسي معنا ندارد و تنها عوام از آن برداشت جنسي مي‌كنند. صوفيان عبارت و شعار معروفي دارند با اين عنوان: «المَجازُ قَنطَرةُ الحقيقة» (مجاز پلي براي رسيدن به حقيقت است) و عشق زميني را وسيله‌اي براي رسيدن به عشق آسماني مي‌دانند. به همين خاطر ادبيات ايران از حافظ و سعدي گرفته تا بسياري ديگر مشحون از استعارات در رابطه با شاهدبازي است. با اين وجود در بسياري اديان و جوامع، لواط عملي ناپسند تلقي شده است. در ايران باستان و تمدن‌هاي كهن پيش از آن هيچ نوع نشانه‌اي از لواط و عشق مرد به مرد به چشم نمي‌خورد و به نظر مي‌رسد اين امتزاج با اقوام مهاجم به ايران بود كه فرهنگ گي و مردبازي را رواج داد.