گزيده اي از اشعار غزل كه صد دفتر ز كونين از برستم كه آذر در ته خاكسترستم جفاي دوست را خواهان نزستم كه اين نه آسمانها مجمرستم به چهره خوشتر از نيلوفرستم به داغ دل چو سوزان اخگرستم نه بهر دوستان سيم و زرستم ولي بي دوست، خونين ساغرستم كه مرغ خوگر باغ و برستم دلي لبريز خون اندر برستم دلا در عشق تو صد دفترستم منم آن بلبل گل ناشكفته دلم سوجه ز غصه ور بريجه مو آن عودم ميان آتشستان شد از نيل غم و ماتم دلم خون درين آلاله در كويش چو گلخن نه زورستم كه با دشمن ستيزم ز دوران گر چه پر بي جام عيشم چرم دايم در اين مرز و در اين كشت منم طاهر كه از عشق نكويان قصيده به تن عود و به سينه مجمرستم به هفتاد و دو ملت كافرستم همي مشتاق بار ديگرستم وز ايشان در رگ جان نشترستم كه حسرت سايه و محنت برستم يكي بي سايه نخل بي برستم به پيكر هر سر مو خنجرستم اگر خرسند گردم كافرستم فروزنده تر روشن ترستم كه دوزخ جز وي از خاكسترستم پريشان مرغ بي بال و پر ستم چو طفل بي پدر بي مادرستم در ين عالم ز هركس كمترستم كه از سوز جگر خنياگرستم همه خار و خسك در بسترستم چو مؤمن در ميان كافرستم به گرمي چون فروزان اخگرستم و يا پژمان گل نيلوفرستم به شهر دل يكي صورت پرستم به خوبي آفتاب خاورستم كه مو تا جان ندادم وا نرستم ازين رو نام بابا طاهرستم بتا تاز ار چون تو دلبرستم اگر جز مهر تو اندر دلم بي اگر روزي دو صد بارت بوينم فراق لاله رويان سوته ديلم منم آن شاخ بر نخل محبت نه كار آخرت كردم نه دنيا نه خور نه خواب ديرم بي تو گويي جدا از تو به حور و خلد و طوبي چو شمعم گر سر اندازند صد بار مرا از آتش دوزخ چه غم بي سمندر وش ميان آتش هجر درين ديرم چنان مظلوم و مغموم نمي گيرد كسم هرگز به چيزي به يك ناله بسوجم هر دو عالم به بالينم همه الماس سوده مثال كافرم در مؤمنستان همه سوجم همه سوجم همه سوج رخ تو آفتاب و مو چو حربا به ملك عشق روح بي نشانم رخش تا كرده در دل جلوه از مهر بميرا دل كه آسايش بيابي من از روز ازل طاهر بزادم دو بيتي اگر يار مرا ديدي به خلوت بگو اي بي وفا اي بي مروت گريبانم ز دستت چاك چاكو نخواهم دوخت تا روز قيامت *** فلك نه همسري دارد نه هم كف به خون ريزي دلش اصلاً نگفت اف هميشه شيوه كارش همينه چراغ دود مانيرا كند پف *** فلك! در قصد آزارم چرايي گلم گر نيستي خارم چرايي تو كه باري ز دوشم برنداري ميان بار، سر بارم چرايي *** ز دل نقش جمالت در نشي يار خيال خط و خالت در نشي يار مژه سازم به دور ديده پر چين كه تاونيم در نشي يار *** اگر زرين كلاهي عاقبت هيچ اگر خود پادشاهي عاقبت هيچ اگر ملك سليمانت ببخشند در آخر خاك راهي عاقبت هيچ